Zeg Marianne, haat jij nu slanke mensen ofzo?

Een paar weken terug schreef ik deze blog over een slanke blogster die vond dat bodypositivity niet bedoeld was voor dikke mensen.

Ik had daar natuurlijk een mening over (d’uh) en ik vond het vooral ook super ironisch omdat bodypositivity bestaat dankzij dikke mensen en dit oorspronkelijk een beweging was voor en door dikke mensen. Dat dat nu “gekaapt” wordt door slanke mensen en dat diezelfde mensen vervolgens gaan zeggen dat dikke mensen geen recht hebben op bodypositivity is natuurlijk echt backwards as fuck. Dus, dat zei ik ook.

Er kwamen heel wat reacties op die blog, positief en negatief, maar wat me toen wel wat verbaasd heeft is dat ik enkele mails en comments en berichten had ontvangen die zeiden dat ze het jammer vonden dat m’n stuk zo shamend was naar dunne mensen. Het is niet omdat ik dikke mensen wil promoten, dat ik dunne mensen moet haten.

Ehm… Okee.

Moeilijke balans jongens. Kijk, let me get one thing straight: ik haat dunne mensen absoluut niet. Bodyshaming, in welke vorm dan ook, is compleet onacceptabel en zal ik altijd tegenin gaan. Ik heb daar openlijk over geblogd, ik heb daar stukken over geschreven, dat is altijd mijn mening geweest en dat zal ook altijd mijn mening blijven. Verder staan dingen als zelfbeeld en zelfvertrouwen los van je maat. Ook als je dun bent, kun je heel erg in de knoop zitten met jezelf en met je zelfbeeld en daar heel hard van afzien, en m’n hart bloedt echt voor elke persoon die daar mee worstelt, ongeacht hun maat. All bodies are good bodies, en dat is inclusief de thin bodies.

Dat gezegd zijnde, merk ik wel dat ik met m’n blog een richting op wil waarin ik wat vaker bodypositive onderwerpen tackle. Denk aan dingen als privilege, dietculture, fat bias, representatie,… Wat diepere onderwerpen die ik ga proberen zo duidelijk mogelijk naar voren te brengen en waar we (hopelijk toch) met z’n allen over kunnen praten. En daar gaat automatisch een kritische noot in zitten naar een maatschappij die dun zijn verheerlijkt en meerderwaardig vind. Die kritiek is ook belangrijk. Sorry, maar dat is gewoon zo.

En dat is heel moeilijk en pijnlijk (been there, done that, still doing that). Dus, lieve persoon die in de toekomst (hopelijk, haha!) mijn blogs leest: wat je maat ook is, weet dat jij er mag zijn, dat ik jou en jouw lijf awesome en prachtig vind, en dat dit niet over jou persoonlijk gaat, maar dat we soms wel eens een gesprek gaan hebben dat wat moeilijker is. Hopelijk begrijp je dat dat okee is, want wie écht wil geloven in bodypositivity moet soms ook kritisch naar zichzelf durven kijken en zich afvragen hoe ze bijdraagt aan het in stand houden van het systeem dat zoveel mensen pijn doet, en hoe we dat kunnen veranderen. En daar hebben we uiteindelijk allemaal – dik of dun – baat bij.

Hopelijk komen we daar in de toekomst samen uit. See you there!

Over bodypositivity en waarom ik dik zijn misschien toch wel een beetje promoot

Eerder deze week kwam ik een blog tegen van een (slanke) blogster die vond dat bodypositivity tegenwoordig wel een excuus lijkt voor obesitas. Bodypositivity is helemaal prima, vond ze, maar dus niet als je dik bent want dan promoot je obesitas en dat is een ernstige ziekte die je niet mag aanmoedigen. Eigenlijk is bodypositivity enkel okee tot max maat 44-46 ofzo, en eigenlijk ook alleen maar voor gezonde mensen. Als je dik (en dus automatisch heel ongezond) bent, moet je je in een hoekje liggen schamen en op dieet gaan tot je een Acceptabel Gewicht hebt (whatever the fuck that means), en dan pas mag je blij zijn met jezelf.

marianne, stop nu toch eens met al die obesitaspromotie

Ik denk dat ik wel 5 keer per week hoor of lees dat ik, De Morbide Obese Persoon, een wandelende epidemie ben die elk moment gaat doodvallen, dus de boodschap van de blog verbaast me niet echt. Er zijn nog steeds heel veel mensen die zo denken. Ik hoor ook op regelmatige basis dat foto’s plaatsen van mezelf en blij zijn met mezelf “obesitaspromotie” is, en dat dat verkeerd van me is. I mean, stel je voor dat een dik iemand naar me zou kijken en ook maar een seconde zou denken dat het okee is om te zijn wie ze zijn, de schande!

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Marianne Nykjaer (@mariannenykjaer) op

Persoonlijk denk ik niet dat ik dik zijn promoot gewoon door, you know, te bestaan en daar foto’s van te plaatsen. Ik volg ook mensen die bijvoorbeeld in een rolstoel zitten, borstkanker hebben, een arm verloren zijn of een stoma dragen. Kijken naar hun foto’s geeft mij niet de drang om een rolstoel te kopen/borstkanker awesome te vinden/ een arm af te hakken/ een stoma te dragen. Het geeft me wel een positief gevoel over hoe mooi en krachtig deze mensen zijn, en het inspireert me om zelf op een positieve manier naar m’n eigen lichaam en m’n eigen leven te kijken. Ik denk niet dat zij borstkanker of rolstoelen of stoma’s promoten. Maar op een of andere manier, als je dik bent en jezelf toont online, dan “promoot je obesitas”.

OKEE, STIEKEM PROMOOT IK DIK ZIJN MISSCHIEN WEL EEN HEEL KLEIN BEETJE

Ik vind obesitaspromotie dus echt een lachwekkend concept. Niemand kijkt naar mijn foto’s en denkt “ohja, ik wil ook dik zijn!”. Maar, als ik heel eerlijk ben, promoot ik wel andere dingen.

Ik promoot dat je, ook als je dik bent, je een leuk leven kan hebben met fijne vrienden en goeie seks en lekker eten en toffe vakanties en een leuke carrière. Ik promoot dat het okee is om jezelf te accepteren als je dik bent, dat niet elke seconde van je hele leven  hoeft te draaien om diëten en afvallen. Ik promoot dat je recht hebt op liefde en respect en gelijke behandeling, ongeacht van hoe dik of dun of gezond of ongezond je bent. Ik promoot dat het jouw lichaam en jouw leven is, en dat voor de rest niemand daar zaken mee heeft. Ik promoot opkomen voor jezelf, durven ruimte innemen, niet langer beschaamd te zijn.

Ik promoot dat je leven niet eindigt boven maat 46. Dat je geen excuses hoeft te maken voor wie je bent, want er is niks mis met wie je bent. En als je dat “dik zijn promoten” wil noemen, dan vind ik dat eigenlijk wel okee. Er zijn ergere dingen in de wereld dan dik zijn.

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Marianne Nykjaer (@mariannenykjaer) op

En laat dat net nu zijn wat mensen zo fucking scary vinden. Want heel je leven geloof je dat dik zijn zowat het ergste is dat er is. Dik zijn en worden is een teken van opgeven, van luiheid. Dik zijn is een failure. Je hoort, zeker als vrouw, alles in je leven in te richten naar slank zijn/blijven/worden. Die angst voor dik zijn is ook waarom dunne vrouwen panisch zijn om 5 kilo bij te komen, en waarom dunne vrouwen zuchten dat ze zo dik zijn. Diezelfde vrouwen zijn nu zo blij en dankbaar dat er bodypositivity is, want yes, hun maat 38 mag er zijn ook al hebben ze een vetrolletje, hoera!

Bodypositivity zou niet bestaan zonder dikke mensen

Dat het dus ook diezelfde vrouwen zijn die gaan roepen dat bodypositivity niet voor dikke mensen is, is echt extreem ironisch. Bodypositivity bestaat namelijk dankzij fat activism, een beweging die gelijke behandeling en respect eist voor dikke lichamen. Later werd die beweging verder opengetrokken naar niet alleen dikke lichamen, maar alle lichamen, en zo werd bodypositivity geboren. Bodypositivity zou dus niet bestaan zonder dikke mensen.  In de kern zegt bodypositivity dat alle lichamen, in welke vorm of maat of huidskleur of ability dan ook, recht hebben op evenveel liefde en respect en allemaal okee zijn, precies zoals ze zijn. Ja, ook als je ongezond bent. Ja, ook als je dik bent.

Ik ga dus verder met m’n strijd. Wetende dat een groot deel van het werk dat ik doe, geclaimd zal worden door slanke mensen die dikke mensen lelijk en minderwaardig vinden. Maar ik hoop dat de volgende keer dat jij, Slanke Vrouw, je confident genoeg voelt om een foto van jezelf te posten in een bikini, je in je achterhoofd houdt dat dikke mensen dat mogelijk gemaakt hebben. You’re welcome honey.