Uncategorized

Waarom “my body my rules” niet bodypositive is

Okee, eigenlijk wou ik als titel “waarom doen met je lichaam wat je zelf wil niet automatisch bodypositive is”, maar dat klinkt toch een stuk minder jazzy dus het werd dit. Het is iets dat ik al een aantal jaar steeds vaker zie en het heeft nu eindelijk het hoogste level van irritatie bereikt, namelijk het ik-ga-hier-toch-eens-over-bloggen level. Time for another one of my famous rants (nee mopje, ik ga het heel lief en rustig uitleggen en ik ben zoals altijd natuurlijk ook heel benieuwd naar jouw reactie so let me know!).

Als je aan mensen vraagt wat bodypositivity is, dan krijg je echt evenveel definities als dat er mensen zijn. Bodypositivity heeft meerdere lagen en het is daarom ook niet zo heel gek dat de definitie ook uit meerdere lagen bestaat. De beweging is oorspronkelijk gegroeid voor en door dikke mensen en is doorheen de jaren meer en meer mainstream geworden en daardoor ook steeds meer verwaterd, soms tot op het absurde af.

random foto tussendoor van deze awesome jurk, omdat foto’s nu eenmaal de leesbaarheid van een artikel verhogen.

 

En daar wil ik het nou eens over hebben. Ik kan er helemaal inkomen dat er meerdere definities zijn en ik kan er ook helemaal inkomen dat sommige dingen misschien een grijze zone zijn. Dat gezegd zijnde, sommige dingen zijn gewoonweg niet bodypositive. Alles dat te maken met dieetcultuur bijvoorbeeld, is dat per definitie niet. Dat is onder andere het promoten van bepaalde diëten, intentional weightloss, en het posten van before/after pics (waarbij natuurlijk 99,99% van de gevallen de before dik en ongelukkig is en de after dun en happy)*.

*even een kleine disclaimer hierbij. Ik vind je geen walgelijk mens als je deze dingen doet. In general vind ik natuurlijk wel dat het goed is om hier in de toekomst vragen bij te stellen en te groeien, maar ik ben me er helemaal van bewust dat bodypositivity een journey is, met tussenstappen. I’ve been there. Ik ben hier niet om jouw keuzes te shamen, ik ben hier om dietcultuur aan te kaarten. All bodies deserve respect, het jouwe ook.

“Wow Marianne, ga jij nu bepalen dat andere mensen zo’n dingen niet mogen zeggen/doen/plaatsen?”

Nee, helemaal niet. Het is jouw lijf, het is jouw leven, het is jouw instagramfeed. En dus ook jouw keuze en jouw regels (yolo link met de titel van het artikel!). Maar dat, lieve mensen, heet zelfbeschikkingsrecht. En dat is niet hetzelfde als bodypositivity.

Voorbeeldje. Als ik op m’n voorhoofd een tattoo laat zetten met “dikke mensen zijn lelijk en waardeloos”, dan is dat mijn goed recht. Ik bedoel, het is mijn lijf en mijn leven en mijn keuze en ik doe met dat lijf (en dat voorhoofd) en dat leven wat ik zelf wil. Klopt als een bus. Ik sta in theorie hier ook helemaal achter: mensen moeten met hun lijf kunnen doen wat ze zelf willen. Maar je hoeft denk ik geen bopo-expert te zijn om in te zien dat “dikke mensen zijn lelijk en waardeloos” schrijven op je voorhoofd absoluut niet bodypositive is. Met andere woorden: zelfbeschikkingsrecht en bodypositivity zijn niet (automatisch) hetzelfde. “Ik doe met mijn lijf wat ik wil” maakt wat je doet dus niet automatisch bodypositive.

ben ik weer met een foto.

“Hm… Okee… En wat is dan wel bodypositive?”

Honestly, daar ben ik ook nog niet 100% uit. Mijn definitie verandert ook naarmate ik meer bijleer (en gelukkig maar!). Maar wat het niet is, da’s wel duidelijk.

Als jouw bodypositivity een gewichtslimiet heeft, is het niet bodypositive.

Als jouw bodyposivity afhangt van hoe gezond iemand is, is het niet bodypositive.

Als jouw bodypositivity direct of indirect diëten of disordered eating promoot, is het niet bodypositive.

Als jouw bodypositivity afhangt van wie jij al dan niet aantrekkelijk vindt, is het niet bodypositive.

“En waarom is dat eigenlijk uberhaupt belangrijk genoeg om iets van te zeggen?”

Persoonlijk vind ik dat je met een movement als bodypositivity een zekere verantwoordelijkheid hebt. Deze hashtags verenigen niet alleen maar mensen die op zoek zijn naar leuke outfits. Veel volgers en aanhangers van bodypositivity zijn herstellend van een eetstoornis en/of van een slecht zelfbeeld, en het is echt zwaar kut om op social media door bopo hashtags te scrollen en dan dieetshit tegen te komen waardoor je gaat denken “he fuck, misschien ben ik wel echt te dik, misschien moet ik toch maar weer eens crashdieetje nummer 327 proberen”. Bye bye progress. Herstellen van decennialange zelfhaat is echt al latsig genoeg zonder dat er dan mensen dat soort valkuilen op de weg plaatsen.

Bodypositivity is niet zomaar een cute hashtag die je overal maar kan ondergooien zoals #smile of #fromwhereistand. Het is een decennialange movement. En als jij graag over je dieet of watdanook wil praten op social media hou ik je niet tegen, maar ga gewoon niet beweren dat het bodypositive is.

That’s all. Thanks for coming to my Ted Talk.

(lol seriously I wish though)

I said yes to the dress! Shoppen bij EMB fashion.

I said yes to the dress! Maar nee, niet heus. Je zou het niet zeggen als je m’n Pinterest zag, maar ik ga niet trouwen en een verloving zit er voorlopig ook niet aan te komen (voor zover ik weet). Omdat ik wel erg benieuwd was naar Emb-fashion, de enige curvy bruidswinkel van Nederland, ging ik gewoon jurken passen voor de blog! Ik gaf dit uiteraard wel op voorhand aan, het is niet de bedoeling om gewoon als girl’s night jurken te gaan passen (ik hoorde je het al denken, stouterd!).

Als je een grotere maat hebt, zijn heel veel mainstream dingen voor jou niet zomaar beschikbaar. Zo kan ik niet gewoon naar de stad om daar in 20 winkels te gaan shoppen, bijvoorbeeld. Met bruidsjurken is dat (helaas) niet anders. De meeste bruidszaken gaan tot pakweg maat 44. Ze kunnen wel een grotere maat bestellen, maar dan kan je die jurk dus niet eerst even passen. Je moet dan maar “raden” hoe het er uit zal zien bij jou. Als je heel lief bent, proberen ze je misschien nog in een te kleine jurk te proppen zodat je toch een vaag idee hebt hoe het er uit zou zien in je eigen maat, maar in sommige zaken mag je zelfs niet passen.

Werkt misschien prima voor een heleboel mensen, maar als ik zoveel geld ga uitgeven dan wil ik toch écht wel eerst kunnen passen. Bovendien wil ik gewoon die hele ervaring kunnen meemaken, net zoals eender welke andere bruid.

Daar komt Emb fashion dus aan te pas. Zodra ik binnenkwam zag ik rijen en rijen aan curvy bruidsjurken, van maat 38 tot maat 70, in allerlei verschillende stijlen. Hello bridal heaven! Het is natuurlijk fucked up dat de meeste bruidswinkels er maar van uitgaan dat volle vrouwen geen mooie jurk willen hebben, dus ik vind het echt awesome dat er een zaak bestaat zoals EMB die begrijpt dat ook volle bruiden liever niet in een aardappelzak trouwen (I know, zo shocking). Je merkt dat ze ook gewoon écht curvy expertise in huis hebben, want naast sluiers en accessoires hebben ze er ook producten tegen schurende dijen (onder zo’n jurk ga je natuurlijk geen legging aandoen) en ondergoed voor grote maten en cupmaten. The full package.

Na een gezellige kennismaking was het tijd om te passen. Persoonlijk heb ik dus helemaal niks met van die poofy prinsessenjurken. Ik hou meer van kant en een wat strakker silhouet. Maar hey, hoe vaak kom je nu in zo’n winkel, dus ik besloot lekker toch wat verschillende stijlen te passen. Get ready for a princess party!

 

 

Hoewel ik alle jurken echt prachtig vond, merkte ik toch bij mezelf dat die poofy dresses toch écht niks voor mij zijn. Superleuk om te passen, maar minder mijn stijl. Dat was gelukkig helemaal niet erg, want jurken genoeg! Ik heb uiteindelijk een 5tal jurken gepast (een mens moet ook niet overdrijven), maar ik kon in mijn maat wel zeker 20 jurken passen als ik dat had gewild. Ze hebben allerlei exclusieve buitenlandse merken, zoals Maggie Sotero, Essense of Australia en Studio Levana. De meeste jurken kosten tussen de 1000 en 3000 euro, al is er ook een outlet hoek waar je een prachtige jurk kan vinden voor een paar 100 euro.

En daar was ie dan. De jurk. Crèmekleurig, met kraaltjes die een soort kant patroon vormden, een flowy onderkant en offshoulder bandjes. De tranen schoten me in de ogen. Ik, die altijd vol sarcasme en spot naar die jankende bruidjes van Say Yes to The Dress kijkt stond net-niet-jankend  naar mezelf te kijken in de spiegel. Helaas was hij net een maatje te klein en heb ik geen foto in volle glorie, maar hier is een preview. Ik krijg serieus weer tranen in m’n ogen als ik er aan denk, echt the perfect dress dus.

Ik ging met een grote glimlach weer naar huis, en dat is een ervaring die ik natuurlijk elke vrouw gun. Dit artikel werd niet gesponsord en ik ging niet haar huis met een dikke cheque. Ik vind gewoon oprecht dat dit een winkel is die de moeite van het delen waard is. Neem dus zeker eens een kijkje op hun facebookpage, die vind je hier.