About Marianne Nykjaer

Posts by Marianne Nykjaer:

Waarom ben ik niet goed genoeg?

Jongens, ik weet niet of het door de grijze lucht en de regen komt of omdat ik ziek thuis zit, maar ik zit al een paar dagen echt zo te balen! En omdat ik niet gelijk in altijd maar happy doen en doen alsof m’n leven perfect is, dacht ik het gewoon even te delen.

Toen ik destijds startte met m’n blog was m’n doel om een positieve invloed uit te kunnen oefenen op 1 vrouw. Als er 1 vrouw zou zijn die m’n blog zou volgen en zich achteraf beter zou voelen, was m’n missie geslaagd. That’s all. Intussen krijg ik wekelijks zo’n berichtjes, en elke keer word ik er zo blij van dat ik wel kan janken. van geluk. Ik ben oprecht zo dankbaar voor jullie allemaal! Op Instagram zit ik sinds kort over de 5500 volgers (not gonna lie, klein vreugdedansje toen dat gebeurde want dat heeft echt fucking lang geduurd haha!) en m’n Facebookpagina groeit ook rustig door. Allemaal dingen waar ik echt happy mee ben.

En dan ga ik rond me heen kijken, en zie ik allemaal meiden die veel minder lang bezig zijn dan mij met honderdduizend volgers. Okee. Wat doe ik verkeerd?

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Marianne Nykjaer (@mariannenykjaer) op

Even een random foto tussendoor zodat jullie niet hoeven te dealen met 1 grote lap tekst!

“Maar Marianne, die cijfers doen er toch helemaal niet toe?”

Ja en nee. Even voor de geruststelling: m’n zelfbeeld hangt niet af van hoeveel likes een foto krijgt. Ik heb niet de validatie nodig van een comment om te weten dat ik een awesome mens ben. Dus dat is het écht niet. Maar zo’n cijfers zeggen wel iets over je groei en je succes, en over hoeveel mensen je kan bereiken. Hoe tof is het als wat je te zeggen hebt honderdduizend mensen bereikt in plaats van 5000? Da’s toch belangrijk?

Verder speelt het ook een rol in hoe serieus je genomen wordt in de industrie. Again, het boeit me echt geen fuck op hoeveel fancy feestjes ik word uitgenodigd en hoeveel mensen m’n naam kennen. Maar de laatste weken werd ik benaderd voor 3 fantastische projecten in de media, en in alledrie de gevallen werd er toch gekozen voor iemand die jonger en dunner was én die veel meer volgers had. Ik gun het de anderen ook, absoluut! Maar het voelt toch ook als een afwijzing. Dan denk ik dus echt: waarom ben ik niet goed genoeg?

“Stop nou eens met zeuren Marianne, snap out of it!”

Jaaa, weet ik ook wel. Ik zit hier ook niet te bedelen naar complimentjes ofzo. Ik weet ook wel dat ik op m’n eigen manier goed bezig ben, dat er veel mensen heel blij worden van wat ik doe en dat ik gewoon m’n eigen ding moet doen en niet naar een ander moet kijken. Ik weet ook wel dat ik die je-bent-niet-goed-genoeg-stemmetjes in m’n hoofd gewoon moet negeren, en ik weet ook dat dit echt mega firstworldproblems zijn.

Als ik heel eerlijk ben, komt de twijfel misschien ook wel voort omdat ik een beetje boos ben op mezelf? Ik heb zoveel plannen en “dingen die ik ooit nog wil doen”, maar zet mezelf niet genoeg op de eerste plaats om dat ook echt te verwezenlijken. En ik denk vaak al op voorhand dat ik het niet ga kunnen of dat het niet goed genoeg zal zijn, dus dan doe ik het maar niet. Zo wil ik al 2 jaar aan de slag met video’s, is m’n boek nog steeds maar half af (ik blijf maar schrijven en deleten) , is m’n blog nodig aan een update toe, wil ik meer outfits delen op instagram, vaker blogs schrijven en loop ik al jaren rond met het idee voor een nieuwe website.

Dat zijn dingen die ik écht wil, maar op het laatste moment slaat de twijfel dan toch toe. Jullie willen bijvoorbeeld echt niet weten hoeveel blogs hier in draft staan omdat ik op het laatste moment toch niet op “publiceer” durfde te klikken. En jep, ik weet hoe stom dat is. Als ik niet constant met die twijfels zat, stond ik nu misschien ook verder dan waar ik nu sta… Eigenlijk heb ik dat dus gewoon aan mezelf te denken.

Dus okee, moraal van het verhaal! Dat ik eigenlijk niet gewoon zo’n stomme twijfelkont moet zijn. Blij zijn met wat ik heb, meer focussen op m’n eigen ding en niet teveel kijken naar wat een ander doet (heel lastig als alles zich op social media afspeelt…). Tijd vrijmaken voor m’n eigen projecten, mezelf wat vaker op de eerste plaats zetten. Want ik ben het waard, ofzoiets. Ik weet het niet, vraag het me anders nog eens als ik uit deze funk ben ;).

Heb jij ooit het gevoel dat je niet goed genoeg bent?

Hoe ga jij daar mee om?

Zeg Marianne, haat jij nu slanke mensen ofzo?

Een paar weken terug schreef ik deze blog over een slanke blogster die vond dat bodypositivity niet bedoeld was voor dikke mensen.

Ik had daar natuurlijk een mening over (d’uh) en ik vond het vooral ook super ironisch omdat bodypositivity bestaat dankzij dikke mensen en dit oorspronkelijk een beweging was voor en door dikke mensen. Dat dat nu “gekaapt” wordt door slanke mensen en dat diezelfde mensen vervolgens gaan zeggen dat dikke mensen geen recht hebben op bodypositivity is natuurlijk echt backwards as fuck. Dus, dat zei ik ook.

Er kwamen heel wat reacties op die blog, positief en negatief, maar wat me toen wel wat verbaasd heeft is dat ik enkele mails en comments en berichten had ontvangen die zeiden dat ze het jammer vonden dat m’n stuk zo shamend was naar dunne mensen. Het is niet omdat ik dikke mensen wil promoten, dat ik dunne mensen moet haten.

Ehm… Okee.

Moeilijke balans jongens. Kijk, let me get one thing straight: ik haat dunne mensen absoluut niet. Bodyshaming, in welke vorm dan ook, is compleet onacceptabel en zal ik altijd tegenin gaan. Ik heb daar openlijk over geblogd, ik heb daar stukken over geschreven, dat is altijd mijn mening geweest en dat zal ook altijd mijn mening blijven. Verder staan dingen als zelfbeeld en zelfvertrouwen los van je maat. Ook als je dun bent, kun je heel erg in de knoop zitten met jezelf en met je zelfbeeld en daar heel hard van afzien, en m’n hart bloedt echt voor elke persoon die daar mee worstelt, ongeacht hun maat. All bodies are good bodies, en dat is inclusief de thin bodies.

Dat gezegd zijnde, merk ik wel dat ik met m’n blog een richting op wil waarin ik wat vaker bodypositive onderwerpen tackle. Denk aan dingen als privilege, dietculture, fat bias, representatie,… Wat diepere onderwerpen die ik ga proberen zo duidelijk mogelijk naar voren te brengen en waar we (hopelijk toch) met z’n allen over kunnen praten. En daar gaat automatisch een kritische noot in zitten naar een maatschappij die dun zijn verheerlijkt en meerderwaardig vind. Die kritiek is ook belangrijk. Sorry, maar dat is gewoon zo.

En dat is heel moeilijk en pijnlijk (been there, done that, still doing that). Dus, lieve persoon die in de toekomst (hopelijk, haha!) mijn blogs leest: wat je maat ook is, weet dat jij er mag zijn, dat ik jou en jouw lijf awesome en prachtig vind, en dat dit niet over jou persoonlijk gaat, maar dat we soms wel eens een gesprek gaan hebben dat wat moeilijker is. Hopelijk begrijp je dat dat okee is, want wie écht wil geloven in bodypositivity moet soms ook kritisch naar zichzelf durven kijken en zich afvragen hoe ze bijdraagt aan het in stand houden van het systeem dat zoveel mensen pijn doet, en hoe we dat kunnen veranderen. En daar hebben we uiteindelijk allemaal – dik of dun – baat bij.

Hopelijk komen we daar in de toekomst samen uit. See you there!