About Marianne Nykjaer

Posts by Marianne Nykjaer:

Waarom ik soms crashdiëten opzoek

Tranen in mijn ogen terwijl ik dit schrijf. Ik weet niet helemaal wat ik voel op dit moment. Boosheid, frustratie, vermoeidheid, een mix van alledrie waarschijnlijk. Tegen het eind van dit stukje weet ik het misschien wel, als de chaos in mijn hoofd uitgekotst is op (virtueel) papier en ik teruglees wat ik eigenlijk altijd al gedacht heb, maar nu eventjes niet voor me zie.

Anyway. Bodypositivity is geen eindbestemming, het is een reis. Eentje waar ik 10 jaar mee bezig ben en die me veel moois gebracht heeft, maar die absoluut niet makkelijk of rechtlijnig geweest is. Voor ik bezig was met bodypositivity was het makkelijk, want de oplossing voor welk probleem dan ook was simpel: afvallen. Niet goed in je vel? Afvallen. Niet fit? Afvallen. Op reis? Afvallen. Daten lukt niet? Afvallen. Goedkeuring van je familie krijgen? Afvallen. Afvallen lost alle problemen in het leven op. Of tenminste, dat wordt je voorgehouden. In de realiteit is dat natuurlijk niet zo.

Ik ben fier op de weg die ik al heb afgelegd, maar dieetcultuur is echt een monster om tegen te vechten. Dus nu zit ik hier, crashdiëten te googlen. Op te zoeken hoeveel een maagoperatie zou kosten. Fuck man. Waar komt dit vandaan.

Ik weet waar het vandaan komt. De last die je wordt opgelegd als dik mens in deze maatschappij is extreem zwaar (pun not intended, maar ik ga er toch maar voor). De druk om af te slanken, of om te proberen af te slanken tenminste, is soms onhoudbaar. Er is geen ontkomen aan. Tel daar de berichtgeving van de recente weken bij, over obesitas en corona, en mijn limiet is ook weer bereikt.

‘s Nachts word ik wakker, de zoveelste nachtmerrie over hoe ik ziek het ziekenhuis binnenstap, met m’n dikke lijf, en ze me op een matrasje in de hal laten doodgaan. Mijn plek moet vrijblijven voor een slank iemand. Ik weet dat de kans dat dit effectief gebeurt nihil is, maar de beelden die m’n dromen overspoelen zijn een weergave van hoe onmenselijk me ik soms voel in m’n dikke lijf. Minderwaardig. Mensonwaardig.

En dan lijkt de oplossing zo makkelijk: afvallen. Gewoon eventjes 20 kilo. Okee, 50 kilo. Of 80 kilo, als ik die ene dokter moet geloven. Dan is het zo makkelijk om te gaan googlen hoe ik dat “even” moet doen. Bijna elke vezel in mijn lijf schreeuwt “niet doen!”, want ik geloof daar helemaal niet in. Maar toch is er zo’n klein stemmetje in mij dat soms alles overpakt en fluistert dat ik moet afvallen. “Het zou zo makkelijk zijn”, zegt het dan. “Dan is alles opgelost”, zegt het dan.

Fuck zeg.

Dan denk ik aan dat jaar dat ik leefde op 1000kcal. Aan de 4 weightwatcher cycli die ik gedaan heb. De minstens 10 reeksen bij de diëtist. De maagballon. De sapjesdiëten en proteïnediëten Atkins en paleo en voor een paar dagen het kaaskrokettendieet waar mijn huisgenote zo lyrisch over was maar waar ik megadiarree van kreeg. Vochtafdrijvende thee. Obsessief sporten, uren aan een stuk. Soms dagdromen dat ik met een mes een stukje van m’n buik er af kon snijden. Naakt voor de spiegel staan elke keer ik honger had als “afschrikmiddel”. Eindeloos caloriën tellen. Foto’s van slanke modellen op m’n koelkast. De pilletjes die ik online bestelde op rare sites. Stiekem toch die pro-ana fora even checken, gewoon voor wat tips. Die zwarte periode waarin ik m’n eten wel eens uitkotste. De lijst van dingen die ik heb geprobeerd, anderhalf decennia lang, is eindeloos. Ik ben er niet dun van geworden. En zeker niet gelukkig. Absoluut niet gelukkig.

Dat moet ik mezelf echt voorhouden om mentaal sterk genoeg te blijven om dat stemmetje 1 stap voor te zijn. Ik weet dat het niet werkt. Fysiek niet, mentaal niet. Het heeft me niks gebracht dan zelfhaat en uitputting en een fucked up relatie met m’n lichaam, en er is geen geld op de wereld dat mij kan overtuigen om terug te gaan naar zo’n mindset.

Maar momenteel ben ik even niet happy met mezelf. Met m’n diabetes 5 jaar geleden zijn een rats andere problemen getriggerd waardoor ik heel makkelijk bijkom, wat ik ook doe. Die kilo’s storen me niet eens heel erg (okee, not gonna lie, soms dus wel), maar het gevoel geen controle te hebben over wat m’n lichaam doet is heel moeilijk. Ik probeer het los te laten, zo goed mogelijk voor mezelf te zorgen, lief te zijn voor mezelf, me voor te houden dat ik zoveel meer ben dan m’n lijf…maar ook voor mij is het soms een gevecht om mezelf te accepteren. Gek he? Het is bijna alsof ik ook maar een mens ben.

Waarom ik dit deel? Het is niet alleen maar unicorns & rainbows hier. Soms zit ik er echt mee in de knoop. Zie ik het ook even niet meer zitten, en dan denk ik aan manieren om de situatie “op te lossen”. En dan denk ik terug aan de enige oplossing die ik half m’n leven gekend heb: diëten. Ook al wil ik dat dan niet, het spookt toch door m’n gedachten. Dikke kans dat jij dit leest en het herkent. Je bent niet alleen.

Wat moet je doen je als je in een plek zit waar je niet happy bent met jezelf, maar ook niet terug wil naar hoe je dat vroeger oploste? Geen idee girl, ik ben het ook nog steeds aan het uitzoeken. Als ik het antwoord heb, laat ik het je zeker weten. Een ding weet ik nu wel zeker: ik wil nooit meer terug naar hoe het was. Vandaag is een slechte dag I guess, maar morgen is er weer een dag.

Ik kom er wel. En m’n lijf komt hoe dan ook met me mee. All of it.

Corona update! Hoe gaat het met mij?

Voor je denkt “jow, wat een selfabsorbed bitch met een blog over zichzelf”, ik krijg deze vraag de afgelopen vaak op m’n blog (jullie zijn de LIEFSTE, echt waar) dus ik dacht van toch maar een update te schrijven.

Alrighty. En, hoe gaat het dan?

Ik vind dit dus echt zo’n rare vraag om te stellen de laatste tijd. Want wat zeg je daar op he? Laat ik beginnen met: het gaat. Ik ben voorlopig gezond, de mensen in m’n omgeving doen het goed. Daar staat natuurlijk tegenover dat dit echt surrealistische tijden zijn. Ik zit als diabeet in de risicogroep en kom dus zo goed als niet buiten. Ik ben van nature een overthinker en dat is in tijden van een pandemie geen megahandige eigenschap. Ik zit veel wetenschappelijke artikelen te lezen over het virus, en maak me constant zorgen over m’n familie en vrienden. Dan kan je wel zeggen “dat moet je niet doen”, maar dat gaat me niet helpen lol. Ik vind het ook oprecht belangrijk om correct geïnformeerd te blijven over de situatie.

Ook financieel heb ik stress. De helft van m’n inkomen verdien ik als zelfstandige (voor de dutchies: een zzp’er) en aangezien vrijwel al m’n klanten in de mode-industrie zitten liggen m’n werkzaamheden zo goed als volledig stil. Ik heb daar natuurlijk begrip voor, zij zijn ook allemaal in survivalmodus, en ik weet zeker dat ik het terug kan oppakken als dit alles achter de rug is en dat ik dan keihard mee ga bouwen om hen er mee bovenop te helpen. Maar voor nu is het wel een bron van onzekerheid voor mij, en het is een grote brok van m’n inkomsten die dus weg komt te vallen. De andere helft werk ik in loondienst, en daar ben ik momenteel nog “gewoon” aan het werk (van thuis uit uiteraard), maar het is ook nog maar de vraag of dat blijft duren. Ook zij zitten in de retail, dus ook daar vallen zware klappen. Ik ben bang dat er ontslagen gaan moeten vallen. Ik denk ook veel na over onze economie en hoe dat straks verder moet (told ya I was an overthinker).

Door al deze dingen was ik de afgelopen week een beetje verlamd merkte ik. Ik kon niks doen, had nergens zin in of energie voor. Ik zat vooral op de zetel, stuff te lezen over het coronavirus, ruzie te maken met mensen die nog steeds zeggen “dat het maar een griepje is“, te slapen, te werken, of mijn stress af te reageren op mensen die dat niet verdienen. I know, supercharming.

Euh… Is er ook nog goed nieuws?

Jawohl! Sinds eergisteren heb ik het gevoel dat ik terug een beetje wakker geschoten ben. Ik ben wat kleine klusjes in huis aan het doen, zoals eindelijk die rommelschuif organiseren in de keuken waar ik me al anderhalf jaar aan erger, ik ben wat uitgebreider aan het koken en vandaag heb ik voor het eerst geen sweatpants aan. Door wat meer bezig te zijn, krijgt m’n hoofd ook wat meer rust, want dan zit ik dus niet na te denken over wat er gaande is.

Ik merk ook dat de optimist in me terug wakker aan het worden is. Don’t get me wrong, ik neem de situatie echt bloedserieus. Ik zit met een kop vol zorgen. Maar ik heb ook echt de hoop dat we dit over een paar weken onder controle kunnen krijgen als we ons keihard inspannen. Dat de economie zich herstelt, dat mensen na een paar weken van deze blergh-situatie keiveel zin hebben om gezellig een terrasje te doen of uiteten te gaan of te gaan shoppen. Zelf heb ik me voorgenomen om dit jaar niet naar het buitenland op vakantie te gaan, maar lekker hier te blijven en dat geld te besteden aan leuke dingen doen hier, eens wat vaker hier uiteten gaan, wat meer de winkels hier te steunen,… Ik hoop dat er een samenhorigheidsgevoel ontstaat waarin we elkaar helpen en steunen en er bovenop helpen.

Stiekem zit ik ook te denken of ik toch ook niet wat zou gaan bloggen nu. Langs de ene kant denk ik “ja, leuk! Mensen kunnen nu wel wat afleiding gebruiken!“. Langs de andere kant denk ik “hallo, people are dying, is dit nu echt het moment om te praten over swimwear en kleding en artikelen te schrijven?”. Ik wil uiteraard niet ongevoelig zijn of een verkeerd signaal geven. Ik weet het dus niet zo goed. Dusss… Laat het me gerust weten ;).

Anyway, zo gaat het met mij dus. En met jou? En je omgeving? Als je wil praten of je hart even wil luchten, stuur dan gerust een berichtje. Zorg goed voor elkaar en stay safe ❤️.