About Marianne Nykjaer

Posts by Marianne Nykjaer:

Fox Factor review, de curvy jeans die je écht moet proberen

Jullie kennen mij vooral als jurken- en rokken mens, en not gonna lie: I love a good dress. Toch ben ik wel degelijk into jeans. Je ziet het mij alleen niet vaak dragen omdat ik het heel moeilijk vind om een passende jeans te vinden. Daarin ben ik niet alleen, want als er nu 1 item is waarvan ik veel vrouwen hoor zuchten “ugh, dat is zo moeilijk om een goeie te vinden!” dan is het wel een jeansbroek. Ik kan genoeg broeken vinden die het net niet zijn, en vroeger kocht ik die dan maar, maar sinds ik met mezelf de deal heb gemaakt om alleen nog maar dingen te kopen waar ik 100% tevreden over ben, doe ik dat niet meer. Geld uitgeven aan iets dat me stiekem toch een beetje irriteert of dat niet helemaal goed zit, wil ik gewoon niet meer. Helemaal klaar mee.

Anyway, het enige jeansmerk waar ik wél tevreden over ben is Fox Factor. Ik had er enkele jaren geleden ook broeken van en had toen ook een review, maar hun grootste maat paste ik niet meer en dus had ik weer geen jeansbroeken om te dragen. Stom. Inmiddels hebben ze een nieuwe collectie uit, en zijn er dingen gewijzigd aan hun sizing en materiaal enzo, dus ik vond het nog wel eens tijd voor een nieuwe review!

Wat maakt Fox Factor jeans zo awesome?

Kort gezegd, alle jeansproblemen die ik met andere broeken heb, heb ik met Fox Factor jeans niet. Ik zet er enkele op een rijtje (dat wordt een feest voor herkenning, kijk maar).

Verkeerde verhouding bovenbenen – taille

In mijn geval moest ik een broek altijd groter kopen om rond mijn bovenbenen te passen, waardoor ik ruimte overhad aan mijn taille. Mega irritant. Fox Factor is gemaakt with curves in mind, dus hier heb ik dat probleem niet. Zelfs niet een heel klein beetje, gewoon helemaal niet. De broek past perfect rond mijn thunderthighs (mijn bovenbenen meten op hun breedste punt bijna een meter, dus ik kan zeggen dat ik écht volle bovenbenen heb) én sluit mooi aan bij de taille op de rug.

Té stretchy.

Dit is een controversiële, cause we all like stretch don’t we. Lekker comfi gewoon. That being said, ik heb met veel jeansbroeken dat ze té stretchy zijn, waardoor elke lump & bump zichtbaar wordt. Mijn lichaam shapet dan de jeans. Met Fox Factor is het omgekeerd: ja, ze stretchen, maar ze zijn ook stevig genoeg om ook shapend te zijn. Normaal tekent mijn onderbuikje heel duidelijk in een jeansbroek, en hoewel er niks mis is met buikjes vind ik dat niet altijd prettig en geeft het weinig support. Een Fox Factor jeans geeft meer structuur en support. Je ziet het verschil heel duidelijk als ik het vergelijk met andere broeken.

Geen mooie shape aan the butt.

Nu heb ik niet bepaald een pancake butt, maar dan nog heb ik het geval dat veel plussize jeans wel “wijder” zijn, maar niet perse rekening houden met de vorm van een plussize ass. Meestal wordt het toch wat platgeduwd en breder geduwd, in plaats van dat ik een mooie buttshape krijg. Ik zit niet voor niks een miljoen squats te doen, ik wil m’n asset (heuj, taalmopje) ook wel echt mooi doen uitkomen. Fox Factor lift en shapet, niet alleen door hun curvy fit maar ook door de stof die ze gebruiken. Zie hier het verschil tussen een Fox Factor jeans (links) en een andere jeans. Need I say more?

Schurende dijen.

Kennen we allemaal wel, maar ik kon de meeste jeans na een paar maanden echt weggooien. Omdat de stof en/of de naden aan de dijen uitgescheurd waren. Ook bij duurdere merken was dit het geval. Jow, echt fucking irritant. Als je een Fox Factor in je handen hebt, dan voel je direct dat de stof veel steviger is. Ze kan gewoon écht veel meer verdragen. Ik heb de vorige collectie echt vaak gedragen en zelfs na een jaar zagen de dijen er als nieuw uit.

Lubberbroeken.

Koop je een broek, zit ie best leuk en aardig, een dag later is de broek anderhalve maat uitgerokken en helemaal vormloos. Ugh. Fox Factor broeken verliezen hun shape niet. Ook niet als je er een week in leeft (want yes, dat heb ik ook gewoon gedaan).

Niet highwaisted genoeg.

Vooral aan de achterkant vaak een probleem, maar sowieso een probleem in general. Ik hou écht niet van lowwasted jeans, dat gaat dan de hele tijd onder m’n buik rollen en ik word er gewoon echt gestoord van. Als ik een highwasted jeans wil, moet die ook echt highwasted zijn, vooral achteraan. Fox Factor broeken zijn hier op voorzien door hoog te vallen vooraan en éxtra hoog aan de achterkant. Dat heeft als neveneffect trouwens ook dat je nooit je jeans moet optrekken. Ze zitten gewoon als gegoten.

Wat is er dan nu nieuw aan Fox Factor?

Als je Fox Factor kent van vroeger, dan weet je dat de stof redelijk non-stretch was en dat ze nogal klein uitvielen. Met deze collectie hebben ze extra stretch toegevoegd, werd de sizing aangepast én voegden ze nog een extra maat toe in de collectie. In de vorige collectie paste ik totaal niet (meer) in de 52, in deze collectie zit de 52 als gegoten én er is nog een 54 toegevoegd. Ideaal!

Alright, praktische info!

Voorlopig hebben ze de jeans enkel in lengtematen 30 en 32, maar in mijn ervaring valt de 32 vrij lang uit. Ik ben 1m85 met lange benen, en de 32 komt voor mij echt wel lang genoeg. Laat je dus zeker niet afschrikken. Verzenden is gratis, retourneren kost €6 tenzij je voor een andere maat wil omruilen dan is dat ook gewoon gratis. Het is trouwens gewoon een Belgisch merk (supertof), dus je hoeft je geen zorgen te maken over vage verzendingen uit verre landen. De nieuwe modellen heten NIKI, de jeans is er in blauw en in zwart. Laat je in de matentabel vooral leiden door de taillemaat, hij gaat sowieso genoeg om je heupen stretchen. Het is ook een kwestie van voorkeur, ik heb een skinny jeans graag strak. Qua afmetingen zweef ik tussen de 52 en de 54, maar omdat ik van een aansluitende fit hou ben ik toch voor de 52 gegaan. Als ik een wat lossere fit wil, kan 54 ook.

En ja, ze zijn ietsje duurder (€79,95 en €89,95), maar tel eens in je hoofd op hoeveel geld je al hebt uitgegeven aan jeans die eigenlijk niet fijn zat, en je komt gegarandeerd aan een veel hoger bedrag uit. I don’t know about you, maar ik geef dan liever wat meer uit aan 1 fantastische broek waar ik lang mee doe dan 2 meh-broeken die ik na 5 maanden kan weggooien.

Benieuwd? Je vindt ze via www.fox-factor.com.

Waarom ben ik niet goed genoeg?

Jongens, ik weet niet of het door de grijze lucht en de regen komt of omdat ik ziek thuis zit, maar ik zit al een paar dagen echt zo te balen! En omdat ik niet gelijk in altijd maar happy doen en doen alsof m’n leven perfect is, dacht ik het gewoon even te delen.

Toen ik destijds startte met m’n blog was m’n doel om een positieve invloed uit te kunnen oefenen op 1 vrouw. Als er 1 vrouw zou zijn die m’n blog zou volgen en zich achteraf beter zou voelen, was m’n missie geslaagd. That’s all. Intussen krijg ik wekelijks zo’n berichtjes, en elke keer word ik er zo blij van dat ik wel kan janken. van geluk. Ik ben oprecht zo dankbaar voor jullie allemaal! Op Instagram zit ik sinds kort over de 5500 volgers (not gonna lie, klein vreugdedansje toen dat gebeurde want dat heeft echt fucking lang geduurd haha!) en m’n Facebookpagina groeit ook rustig door. Allemaal dingen waar ik echt happy mee ben.

En dan ga ik rond me heen kijken, en zie ik allemaal meiden die veel minder lang bezig zijn dan mij met honderdduizend volgers. Okee. Wat doe ik verkeerd?

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Marianne Nykjaer (@mariannenykjaer) op

Even een random foto tussendoor zodat jullie niet hoeven te dealen met 1 grote lap tekst!

“Maar Marianne, die cijfers doen er toch helemaal niet toe?”

Ja en nee. Even voor de geruststelling: m’n zelfbeeld hangt niet af van hoeveel likes een foto krijgt. Ik heb niet de validatie nodig van een comment om te weten dat ik een awesome mens ben. Dus dat is het écht niet. Maar zo’n cijfers zeggen wel iets over je groei en je succes, en over hoeveel mensen je kan bereiken. Hoe tof is het als wat je te zeggen hebt honderdduizend mensen bereikt in plaats van 5000? Da’s toch belangrijk?

Verder speelt het ook een rol in hoe serieus je genomen wordt in de industrie. Again, het boeit me echt geen fuck op hoeveel fancy feestjes ik word uitgenodigd en hoeveel mensen m’n naam kennen. Maar de laatste weken werd ik benaderd voor 3 fantastische projecten in de media, en in alledrie de gevallen werd er toch gekozen voor iemand die jonger en dunner was én die veel meer volgers had. Ik gun het de anderen ook, absoluut! Maar het voelt toch ook als een afwijzing. Dan denk ik dus echt: waarom ben ik niet goed genoeg?

“Stop nou eens met zeuren Marianne, snap out of it!”

Jaaa, weet ik ook wel. Ik zit hier ook niet te bedelen naar complimentjes ofzo. Ik weet ook wel dat ik op m’n eigen manier goed bezig ben, dat er veel mensen heel blij worden van wat ik doe en dat ik gewoon m’n eigen ding moet doen en niet naar een ander moet kijken. Ik weet ook wel dat ik die je-bent-niet-goed-genoeg-stemmetjes in m’n hoofd gewoon moet negeren, en ik weet ook dat dit echt mega firstworldproblems zijn.

Als ik heel eerlijk ben, komt de twijfel misschien ook wel voort omdat ik een beetje boos ben op mezelf? Ik heb zoveel plannen en “dingen die ik ooit nog wil doen”, maar zet mezelf niet genoeg op de eerste plaats om dat ook echt te verwezenlijken. En ik denk vaak al op voorhand dat ik het niet ga kunnen of dat het niet goed genoeg zal zijn, dus dan doe ik het maar niet. Zo wil ik al 2 jaar aan de slag met video’s, is m’n boek nog steeds maar half af (ik blijf maar schrijven en deleten) , is m’n blog nodig aan een update toe, wil ik meer outfits delen op instagram, vaker blogs schrijven en loop ik al jaren rond met het idee voor een nieuwe website.

Dat zijn dingen die ik écht wil, maar op het laatste moment slaat de twijfel dan toch toe. Jullie willen bijvoorbeeld echt niet weten hoeveel blogs hier in draft staan omdat ik op het laatste moment toch niet op “publiceer” durfde te klikken. En jep, ik weet hoe stom dat is. Als ik niet constant met die twijfels zat, stond ik nu misschien ook verder dan waar ik nu sta… Eigenlijk heb ik dat dus gewoon aan mezelf te denken.

Dus okee, moraal van het verhaal! Dat ik eigenlijk niet gewoon zo’n stomme twijfelkont moet zijn. Blij zijn met wat ik heb, meer focussen op m’n eigen ding en niet teveel kijken naar wat een ander doet (heel lastig als alles zich op social media afspeelt…). Tijd vrijmaken voor m’n eigen projecten, mezelf wat vaker op de eerste plaats zetten. Want ik ben het waard, ofzoiets. Ik weet het niet, vraag het me anders nog eens als ik uit deze funk ben ;).

Heb jij ooit het gevoel dat je niet goed genoeg bent?

Hoe ga jij daar mee om?