Waarom ik soms crashdiëten opzoek

Tranen in mijn ogen terwijl ik dit schrijf. Ik weet niet helemaal wat ik voel op dit moment. Boosheid, frustratie, vermoeidheid, een mix van alledrie waarschijnlijk. Tegen het eind van dit stukje weet ik het misschien wel, als de chaos in mijn hoofd uitgekotst is op (virtueel) papier en ik teruglees wat ik eigenlijk altijd al gedacht heb, maar nu eventjes niet voor me zie.

Anyway. Bodypositivity is geen eindbestemming, het is een reis. Eentje waar ik 10 jaar mee bezig ben en die me veel moois gebracht heeft, maar die absoluut niet makkelijk of rechtlijnig geweest is. Voor ik bezig was met bodypositivity was het makkelijk, want de oplossing voor welk probleem dan ook was simpel: afvallen. Niet goed in je vel? Afvallen. Niet fit? Afvallen. Op reis? Afvallen. Daten lukt niet? Afvallen. Goedkeuring van je familie krijgen? Afvallen. Afvallen lost alle problemen in het leven op. Of tenminste, dat wordt je voorgehouden. In de realiteit is dat natuurlijk niet zo.

Ik ben fier op de weg die ik al heb afgelegd, maar dieetcultuur is echt een monster om tegen te vechten. Dus nu zit ik hier, crashdiëten te googlen. Op te zoeken hoeveel een maagoperatie zou kosten. Fuck man. Waar komt dit vandaan.

Ik weet waar het vandaan komt. De last die je wordt opgelegd als dik mens in deze maatschappij is extreem zwaar (pun not intended, maar ik ga er toch maar voor). De druk om af te slanken, of om te proberen af te slanken tenminste, is soms onhoudbaar. Er is geen ontkomen aan. Tel daar de berichtgeving van de recente weken bij, over obesitas en corona, en mijn limiet is ook weer bereikt.

‘s Nachts word ik wakker, de zoveelste nachtmerrie over hoe ik ziek het ziekenhuis binnenstap, met m’n dikke lijf, en ze me op een matrasje in de hal laten doodgaan. Mijn plek moet vrijblijven voor een slank iemand. Ik weet dat de kans dat dit effectief gebeurt nihil is, maar de beelden die m’n dromen overspoelen zijn een weergave van hoe onmenselijk me ik soms voel in m’n dikke lijf. Minderwaardig. Mensonwaardig.

En dan lijkt de oplossing zo makkelijk: afvallen. Gewoon eventjes 20 kilo. Okee, 50 kilo. Of 80 kilo, als ik die ene dokter moet geloven. Dan is het zo makkelijk om te gaan googlen hoe ik dat “even” moet doen. Bijna elke vezel in mijn lijf schreeuwt “niet doen!”, want ik geloof daar helemaal niet in. Maar toch is er zo’n klein stemmetje in mij dat soms alles overpakt en fluistert dat ik moet afvallen. “Het zou zo makkelijk zijn”, zegt het dan. “Dan is alles opgelost”, zegt het dan.

Fuck zeg.

Dan denk ik aan dat jaar dat ik leefde op 1000kcal. Aan de 4 weightwatcher cycli die ik gedaan heb. De minstens 10 reeksen bij de diëtist. De maagballon. De sapjesdiëten en proteïnediëten Atkins en paleo en voor een paar dagen het kaaskrokettendieet waar mijn huisgenote zo lyrisch over was maar waar ik megadiarree van kreeg. Vochtafdrijvende thee. Obsessief sporten, uren aan een stuk. Soms dagdromen dat ik met een mes een stukje van m’n buik er af kon snijden. Naakt voor de spiegel staan elke keer ik honger had als “afschrikmiddel”. Eindeloos caloriën tellen. Foto’s van slanke modellen op m’n koelkast. De pilletjes die ik online bestelde op rare sites. Stiekem toch die pro-ana fora even checken, gewoon voor wat tips. Die zwarte periode waarin ik m’n eten wel eens uitkotste. De lijst van dingen die ik heb geprobeerd, anderhalf decennia lang, is eindeloos. Ik ben er niet dun van geworden. En zeker niet gelukkig. Absoluut niet gelukkig.

Dat moet ik mezelf echt voorhouden om mentaal sterk genoeg te blijven om dat stemmetje 1 stap voor te zijn. Ik weet dat het niet werkt. Fysiek niet, mentaal niet. Het heeft me niks gebracht dan zelfhaat en uitputting en een fucked up relatie met m’n lichaam, en er is geen geld op de wereld dat mij kan overtuigen om terug te gaan naar zo’n mindset.

Maar momenteel ben ik even niet happy met mezelf. Met m’n diabetes 5 jaar geleden zijn een rats andere problemen getriggerd waardoor ik heel makkelijk bijkom, wat ik ook doe. Die kilo’s storen me niet eens heel erg (okee, not gonna lie, soms dus wel), maar het gevoel geen controle te hebben over wat m’n lichaam doet is heel moeilijk. Ik probeer het los te laten, zo goed mogelijk voor mezelf te zorgen, lief te zijn voor mezelf, me voor te houden dat ik zoveel meer ben dan m’n lijf…maar ook voor mij is het soms een gevecht om mezelf te accepteren. Gek he? Het is bijna alsof ik ook maar een mens ben.

Waarom ik dit deel? Het is niet alleen maar unicorns & rainbows hier. Soms zit ik er echt mee in de knoop. Zie ik het ook even niet meer zitten, en dan denk ik aan manieren om de situatie “op te lossen”. En dan denk ik terug aan de enige oplossing die ik half m’n leven gekend heb: diëten. Ook al wil ik dat dan niet, het spookt toch door m’n gedachten. Dikke kans dat jij dit leest en het herkent. Je bent niet alleen.

Wat moet je doen je als je in een plek zit waar je niet happy bent met jezelf, maar ook niet terug wil naar hoe je dat vroeger oploste? Geen idee girl, ik ben het ook nog steeds aan het uitzoeken. Als ik het antwoord heb, laat ik het je zeker weten. Een ding weet ik nu wel zeker: ik wil nooit meer terug naar hoe het was. Vandaag is een slechte dag I guess, maar morgen is er weer een dag.

Ik kom er wel. En m’n lijf komt hoe dan ook met me mee. All of it.