Zeg Marianne, haat jij nu slanke mensen ofzo?

Een paar weken terug schreef ik deze blog over een slanke blogster die vond dat bodypositivity niet bedoeld was voor dikke mensen.

Ik had daar natuurlijk een mening over (d’uh) en ik vond het vooral ook super ironisch omdat bodypositivity bestaat dankzij dikke mensen en dit oorspronkelijk een beweging was voor en door dikke mensen. Dat dat nu “gekaapt” wordt door slanke mensen en dat diezelfde mensen vervolgens gaan zeggen dat dikke mensen geen recht hebben op bodypositivity is natuurlijk echt backwards as fuck. Dus, dat zei ik ook.

Er kwamen heel wat reacties op die blog, positief en negatief, maar wat me toen wel wat verbaasd heeft is dat ik enkele mails en comments en berichten had ontvangen die zeiden dat ze het jammer vonden dat m’n stuk zo shamend was naar dunne mensen. Het is niet omdat ik dikke mensen wil promoten, dat ik dunne mensen moet haten.

Ehm… Okee.

Moeilijke balans jongens. Kijk, let me get one thing straight: ik haat dunne mensen absoluut niet. Bodyshaming, in welke vorm dan ook, is compleet onacceptabel en zal ik altijd tegenin gaan. Ik heb daar openlijk over geblogd, ik heb daar stukken over geschreven, dat is altijd mijn mening geweest en dat zal ook altijd mijn mening blijven. Verder staan dingen als zelfbeeld en zelfvertrouwen los van je maat. Ook als je dun bent, kun je heel erg in de knoop zitten met jezelf en met je zelfbeeld en daar heel hard van afzien, en m’n hart bloedt echt voor elke persoon die daar mee worstelt, ongeacht hun maat. All bodies are good bodies, en dat is inclusief de thin bodies.

Dat gezegd zijnde, merk ik wel dat ik met m’n blog een richting op wil waarin ik wat vaker bodypositive onderwerpen tackle. Denk aan dingen als privilege, dietculture, fat bias, representatie,… Wat diepere onderwerpen die ik ga proberen zo duidelijk mogelijk naar voren te brengen en waar we (hopelijk toch) met z’n allen over kunnen praten. En daar gaat automatisch een kritische noot in zitten naar een maatschappij die dun zijn verheerlijkt en meerderwaardig vind. Die kritiek is ook belangrijk. Sorry, maar dat is gewoon zo.

En dat is heel moeilijk en pijnlijk (been there, done that, still doing that). Dus, lieve persoon die in de toekomst (hopelijk, haha!) mijn blogs leest: wat je maat ook is, weet dat jij er mag zijn, dat ik jou en jouw lijf awesome en prachtig vind, en dat dit niet over jou persoonlijk gaat, maar dat we soms wel eens een gesprek gaan hebben dat wat moeilijker is. Hopelijk begrijp je dat dat okee is, want wie écht wil geloven in bodypositivity moet soms ook kritisch naar zichzelf durven kijken en zich afvragen hoe ze bijdraagt aan het in stand houden van het systeem dat zoveel mensen pijn doet, en hoe we dat kunnen veranderen. En daar hebben we uiteindelijk allemaal – dik of dun – baat bij.

Hopelijk komen we daar in de toekomst samen uit. See you there!